DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Strict//EN" "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd"> one thing I've learnt in my time on this planet - در گلوی من ابر کوچکیست...


one thing I've learnt in my time on this planet

از یه جایی به بعد، دیگه میذاری و میگذری. 

گذشتن از بعضی چیزا سخته. واسه هرکسی یه چیزی نقطه ضعفه. 

نقطه ضعف ینی نقطه ی قدرت! 

نقطه ضعف هر کسی، دقیقن همون چیزیه که بهش انرژی میده. همون چیزیه که باهاش قوی تره.

واسه همین آدما وختی میخان یکیو کله پا کنن، دس میذارن رو نقطه ضعفش.

همیشه اینجوری نیس که بقیه آدمو کله پا کنن، ولی تقریبن همیشه اینجوریه که آدما یک نقش پررنگی در کله پا شدنت ایفا میکنن! ینی هیچ وخ اینجوری نیس که یکی خود به خود و در تنهایی کله پا شه. 

بعد از یک مدتی که از زندگی در میان آدمیان محظوظ بشی، دستت میاد که واسه ادامه ی بقا روی دوتا پاهات ، باید نقطه ضعف دس کسی ندی. ینی نباید نقطه ضعف دست کسی بدی. این جمله ی درست تریه.

بعدش زندگی هی سخت و سخت تر و سخت تر میشه. چون همش باید مواظب خودت باشی و سعی کنی کسی چیزی نفهمه ولی اگه تونستی خودت در مورد اونا یه چیزایی بفهمی که بتونی مبارزه کنی، در مواقع لزوم.

تنازع بقا، در دوپایان بسیار وحشیانه تر از چارپایان است.خیلی هم بی رحمانه. خیلی هم غم انگیز.

اینجوریه که از یه جایی به بعد،  میبینی یه نقطه ضعفی داری که دیگه فقط شده نقطه ضعف،  انقد که تابلو شده! انقد که بی ارزش شده. انقد که خز شده، انگار.

بعد تنها نقطه ی ضعف و البته نقطه ی قدرتتو، میذاری و میری. یک جور کله پا شدنه همیشگی. یک جور پوچی. یک جور خلا. یه جور تنهایی همیشگی. یه جور ببین بیخیال من، به من دس نزن. یه جور " سر و ته یه کرباس" بودن همه چی و همه کس.

اصلن این سر و ته یه کرباس بودن اصل اوله انسان بودنه، ینی حتا قبل از فاکتورهایی از قبیل پستا.ندار بودن و دوپا بودن و قدرت تکلم قرار داره. 

بعدش، زندگی کله پا گونه، خیلیم چیزه بدی نیس. خب یذره بده. زیاد بد نیس. از زندگی با ترس هر آن کله پا شدن بهتره به هر حال. 

هر انتخابی یک پیامدهایی داره، اینکه آدم خودش با دست خودش دور چیزی که بهش انرژی میده، دور نقطه ی قدرتش، خط بکشه، کاره راحتی نیس. مثه اینه که با پای خودت بری بگی دستمو قط کن، لازمش ندارم دیگه. قط که شد دیگه شده. هیچ وختم برنمیگرده. زندگی با یه دست، به هر حال ممکنه، هرچند سخت. ولی آدمه یه دست حتا اگه مدال طلای پارالمپیکم بگیره بازم از آدمای دو دست ، یه چیزی کمتر داره،  یه دست کمتر داره

آدمی هم که دیگه هیچ نقطه ضعفی نداره، یه چیزی از بقیه کمتر داره. یه نقطه ی قدرت از بقیه کمتر داره. تو تنازع بقا کی زودتر کارش تمومه؟ واضحه. کسی که ضعیف تره.

تنها چیزی که میتونم بگم اینه که بهتره نقطه ضعف آدم، پول باشه، قدرت باشه، میزه ریاستش باشه، ماشینش باشه،  سمتش باشه، عنوانش باشه،  نقطه ضعف آدم شغلش و مقام و منزلتش باشه. 

نقطه ضعف آدم هر چقد از قلبش دور تر و هر چقد مادی تر باشه در تنازع بقا برنده تره.

   + نازنین ; ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۳/۸/٢٠
comment تو بِبار()